Nog meer verhalen

Federatiefeest

In 1964 kwam Amstenrade in aanmerking voor de organisatie van het Zuid-Limburgs Federatiefeest. De buffetten werden in die tijd steevast verpacht, voor het ZLF leverde dit ƒ 1750,= op.
Een hevig onweer deed van tevoren nog een schiettentje wegwaaien, dat in de bomen terechtkwam en een aantal schietbomen woeien om.
Concurrentie ondervond Amstenrade evenwel van de Parade der Nationaliteiten, die voor de eerste maal in Brunssum georganiseerd werd.
Toch was er een netto opbrengst van ƒ 5000,=.
In datzelfde jaar (1964) werd Wiel Kruitwagen penningmeester van de schuttersbond Gerardus en van de Zuid-Limburgse Schutters­federatie.

Vervoer

Het vervoer naar de schuttersfeesten is in de loop der tijd nogal gewijzigd.
Naar Houthem in 1919 gingen de schutters nog met paard en kar.
Ook later was er geen geld voor de bus.
Joep Hahn had een oude vrachtwagen; daar werden planken ingelegd en dat was goed genoeg voor de “verre” reizen.
Kortbij gingen de schutters te voet in formatie met marstempo naar Oirsbeek of op de fiets naar Spaubeek of Sweikhuizen.
Als de schutters met de fiets terugkwamen had de een of ander moeite op de weg te blijven en werd door het hooi in de wei gecrosst; dit noemden ze “t huij kieëre”.
Tegenwoordig, zo klagen de oudjes, kan niemand meer zonder de auto, zelfs voor de meest nabijgelegen schuttersoorden wordt de heilige koe van stal gehaald.

Diverse herinneringen

Ook de Amstenraadse schutterij heeft bielemannen gekend, zij het korte tijd (1966 en ±1970-1974).
Door officier Van Berge werden connecties met het Duitse Recklinghausen onderhouden; geregeld troffen de schutters elkaar tijdens uitwisselingen.
Tijdens het OLS in 1956 hadden twee schutters de bus gemist, zij kwamen terug in Amstenrade met de eerste mijnwerkersbus uit het noorden.
En dan Huubke Palmen, die een naam hoog had te houden als het om veel drinken ging.
Tijdens een Dreiländereck te Burtscheid ging hij tegen een Duitse politieman tekeer:
“Wents doe de moel nit hilts dan houw iech diech eine kop wie inge wesjkeatal”.
De agent had het verstaan en kon het niet waarderen, Huubke kon nog net ontzet worden door de toenmalige voorzitter.

Jubileum in 1975

In 1975 werd jubileum gevierd, namelijk het 325-jarig bestaan. Aan de vereniging werd toen één der eerste koninklijke erepenningen uitgereikt namens de toenmalige koningin Juliana.
Een andere koninklijke onderscheiding, de orde van Oranje Nassau in goud was voor Wiel Kruitwagen, die recent tot generaal was benoemd, in welke hoedanigheid hij vele prijzen zou winnen.
In 1980 werd Wiel opgenomen in de Edele Eedbroederschap van de Souve­reine Orde van de Rode Leeuw. Enkele jaren later zou zijn bevordering tot officier in die orde plaatsvinden.

Goede oude tijd

De beste herinneringen worden gekoesterd.
Voor Mei was dit 1966, toen hij schutterskoning was en in Brunssum het “Koning der Koningen”-schieten won en de Baron de Negri-beker in ontvangst mocht nemen.
Cep is maar liefst vijf maal koning geweest en vond elk schuttersfeest een feest.
Wiel valt hem op dit punt bij; hij vindt het prachtig om tijdens de schuttersfeesten mensen van alle rangen en standen te treffen en met eenieder te praten.
Cep vult aan: “in de tijd dat wij jong waren, kostte het bier een dubbeltje, je had een paar gulden bij je en daarvan werd een leuke middag gemaakt”.
Wat er veranderd is in die jaren: “de uniformen en het nodeloos moderne, het hoogvliegen”, in nieuwe structuren met commissies e.d. wordt verantwoording afgeschoven.
Toch zijn ze nog maar wat trots om op hun leeftijd deel uit te maken van hùn schutterij

St. Gertrudis Amstenrade.

Uit: Limburgs Schutterstijdschrift, nr. 48, september 2000, 14-19.

Print Friendly, PDF & Email