Vrouwen en mannen

image
januari 2013
Enkele dagen geleden kreeg ik een berichtje in mijn mailbox van een verontruste schuttersvriend. Hij maakte zich zorgen over het teruglopend aantal leden van de schutterij. En zijn constatering was heel herkenbaar. Ons ooit zo mooi en indrukwekkend muziekgezelschap was bijna gehalveerd en bij de geweren was het al niet veel beter. De groep van officieren was het enige dat nog op peil was; liefst negen oude mannen. En dan te weten dat onze vereniging altijd een van de grootste van de bond was en sinds mensen heugenis enkel uit mannen bestond.

Het mailtje was een verzoek om vrouwen te werven voor ons mannengezelschap. Er ging een schok door onze club. En de heftigheid van de schok werd zwaarder omdat de schrijver van de mail nooit voorstander was van vrouwelijke leden. Niet dat hij tegen vrouwen in de schutterij was. Dat niet, maar ook hij realiseerde zich dat vrouwen een andere dimensie in de mannenclub brengen.

De discussies zouden veranderen. Bij besluiten zouden andere argumenten de doorslag geven en meningsverschillen zouden nooit meer, na slechts enkele glaasjes bier, beslecht zijn. Sans rancune.

De schutterij trilde op zijn grondvesten.

Zelfs zonder dat vrouwen meededen aan deze discussie werden de gesprekken tussen de heren-schutters feller. Met name de jongere jongens stelden dat de schutterij al sinds de tijd van hun grootouders enkel bestond uit mannen en dat er ook toen periodes waren met zeer weinig leden. …….en dat hebben ze toen ook overleefd…… was hun stelling. Anderen zeiden dat vrouwen geen klapstoeltjes waren die je in een tijd van tekorten kon uitklappen. “Wenn schon den schon”, was hun stelling. En ik wist dat ooit schutterijen bestonden waarin vaak meer vrouwen dan mannen verenigd waren.

Wat steeds opspeelde in de gesprekken was dat wij nog een van de weinige schutterijen waren zonder vrouwen in uniform maar wel met een vrouwelijke voorzitter van het erebestuur.

Ik was onder de indruk van al deze gesprekken en ging moe naar huis om alle opvattingen en emoties te verwerken. Mijn vrouw en mijn lieve dochters deden nog een duit in het zakje door te stellen dat wij mannen er zelf maar uit moesten komen. Zij volgden hun eigen weg en dat moesten de mannen ook doen.

Maar welke weg?

Ik keek nog eens terug in de verhandelingen en studies over de historie van schutterijen. Ik las de doctoraalstudie van Jos Gerits. Maar ook dat verlichte mijn geest niet.

Het emotionele boekje over de dagelijkse werkelijkheid van de schutterij “Es u kauf neet wilt zoepe” had ook een hoofdstuk over vrouwen. Dit gaf een mooi beeld maar het was geen antwoord op de mail om vrouwen te werven.

Mijn jongste dochter kwam lief naast me zitten. Ze zag mijn zorg en trooste me: “….hé ouwe, maak je niet zo druk. De schutterij valt heus niet uiteen en ook voor dit probleem is een oplossing. Kijk maar……zelfs de minister van Defensie is een vrouw, een blonde, …..maar toch…….het is een vrouw…..”.

Wat ben ik blij met deze dochter.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *